Je hebt werkelijk geen idee waar je aan begint.
Dat dacht ik toen ik terugkeek op mijn eerste stappen binnen de overheid. Daarvoor had ik dertien jaar bij de Rabobank gewerkt. De digitalisering nam toe en in de processen miste ik steeds meer het menselijke stuk. Ik wilde dichter bij mensen, organisaties en ontwikkeling werken. Die behoefte bracht me naar de overheid.
Nu zijn er ineens 25 jaar voorbij.
Niet 25 jaar waarin ik van tevoren wist waar ik terecht zou komen. Wel 25 jaar waarin ontwikkeling steeds terugkwam. In functies die veranderden, organisaties die veranderden en in mijzelf. Juist daarom past onder deze terugblik een vraag die me ook in mijn werk met anderen bezighoudt: hoe blijf je jezelf ontwikkelen in je werk, zonder steeds te denken dat ontwikkeling betekent dat je iets anders moet gaan doen?
De gewone werkdagen vormen uiteindelijk het verhaal
Een jubileum nodigt uit om terug te kijken naar functies, overstappen en momenten die eruit springen. Toch bestaat een loopbaan voor het grootste deel uit gewone werkdagen. Uit gesprekken met collega's, besluiten die genomen moeten worden, een probleem dat aandacht vraagt, een team dat verder wil en een medewerker die even vastloopt. Uit momenten waarop iets lukt en dagen waarop je opnieuw moet zoeken.
Daar, tussen al die gewone werkdagen, gebeurt ontwikkeling.
Ik heb in verschillende rollen gewerkt en steeds opnieuw ervaren hoe belangrijk het menselijke stuk voor mij is. Niet als toevoeging naast het werk, maar als onderdeel ervan. Achter een proces zit iemand die ermee moet werken. Achter een verandering zitten mensen die zich ertoe moeten verhouden. En achter een functie zit iemand die zich ontwikkelt, keuzes maakt en probeert een bijdrage te leveren die past.
Die lijn loopt ook door in OHOM Ontplooi. Ontwikkeling en verbinding zijn voor mij geen losse onderwerpen geworden nadat ik coach werd. Ze waren er al. De vorm veranderde, de aandacht ervoor werd gerichter.
Ontwikkeling hoeft niet altijd zichtbaar groot te zijn
Bij ontwikkeling denken we gemakkelijk aan een volgende functie, een opleiding of een carrièreswitch. Dat zijn herkenbare vormen van beweging, maar ontwikkeling kan veel dichterbij plaatsvinden.
Je kunt anders naar je eigen rol gaan kijken. Je kunt ontdekken waarom een bepaalde taak je energie geeft en een andere taak je leeg trekt. Je kunt in een gesprek eerder uitspreken wat voor jou belangrijk is. Je kunt merken dat een manier van werken die jarenlang paste, niet meer hetzelfde voelt. Of je ontdekt dat juist dát wat je al doet veel dichter bij je ligt dan je zelf dacht.
Wat ik in mijn werk zie, is dat richting niet altijd ontstaat door verder vooruit te kijken. Er ontstaat ook richting wanneer iemand beter ziet wat er nu al aanwezig is.Waar ben ik goed in? Waar word ik nieuwsgierig van? Waar neem ik vanzelf verantwoordelijkheid? Wanneer voel ik betrokkenheid? Waar raak ik mezelf kwijt in wat ik allemaal denk te moeten doen?
Dat zijn geen vragen waar één juist antwoord op bestaat. Ze helpen wel om bewuster te zien welke beweging bij jou hoort.
Van praten over ontwikkeling naar het ervaren ervan
Dat is ook waarom ik in mijn coaching niet alleen aan tafel blijf zitten. Een gesprek kan veel inzicht geven, maar niet alles wordt duidelijk door er langer over na te denken.
Tijdens een coachmoment van ongeveer 60 tot 75 minuten kunnen we bijvoorbeeld wandelen bij de Kleigaten in Hengelo. Terwijl iemand vertelt, vertraagt het tempo vanzelf en ontstaat er ruimte om te merken wat een onderwerp doet. Een andere keer werk ik met een praatplaat of vloerankers. Een situatie, keuze of aantal rollen krijgt dan letterlijk een plek in de ruimte. Door ergens bij te gaan staan en vervolgens naar een andere positie te bewegen, wordt zichtbaar wat vanuit alleen praten minder opvalt.
Bij een BUTTONS drijfverenanalyse werken we weer anders. Dan onderzoeken we welke drijfveren sterk aanwezig zijn en welke juist energie vragen. Niet om iemand in een profiel vast te zetten, maar om woorden te geven aan wat iemand in het dagelijks werk al ervaart. Dat kan helpen om verbanden te zien tussen wat je belangrijk vindt, hoe je reageert en de keuzes die je maakt.
De werkvorm verschilt. De beweging blijft van jou.
Wat al die jaren met elkaar verbindt
Als ik terugkijk op 25 jaar overheid, zie ik geen rechte lijn die vooraf bedacht was. Ik zie wel thema's die zijn gebleven.
Ontwikkeling. Verbinding. Regie nemen waar dat nodig is. Nieuwsgierig blijven naar wat mensen beweegt. En aandacht houden voor degene die achter een rol, functie of proces staat.
Vanuit oprechte aandacht.
Dat klinkt eenvoudig. In de praktijk vraagt het dat je blijft kijken. Naar anderen, maar ook naar jezelf. Wat past nog? Wat wil ik behouden? Waar wil ik iets anders doen? Welke ervaring neem ik mee en welke oude vanzelfsprekendheid hoeft niet meer mee?
Ontwikkeling betekent voor mij daarom niet dat je voortdurend op weg moet naar een betere versie van jezelf. Een pioenroos hoeft niet te leren hoe ze een pioenroos wordt. Alles om tot bloei te komen is al aanwezig. Wat verschil maakt, zijn de omstandigheden waarin dat kan gebeuren.
Bij mensen zie ik dat niet anders. Groei gaat niet alleen over iets toevoegen. Het gaat ook over ontdekken wat er al zit en daar meer ruimte aan geven.
En nu komt er iets nieuws bij
Bij dit jubileum merk ik ook dat ik meer wil gaan opschrijven.
Op LinkedIn deel ik al langere tijd korte observaties, ervaringen en gedachten over persoonlijke ontwikkeling, energie, werk, loopbaan en de keuzes die we daarin maken. Een post dwingt tot compactheid. Dat heeft iets moois, maar een onderwerp vraagt geregeld om meer ruimte. Om langer bij een vraag te blijven. Om een ervaring te verbinden aan wat ik in coaching zie en om niet na een paar alinea's alweer bij de conclusie te zijn.
Juist rond mijn jubileum op 1 september 2026 start ik via OHOM Ontplooi met deze blog.
Iedere paar weken wil ik hier een onderwerp verder uitwerken. Niet als voorschrift voor hoe je zou moeten leven of werken. Wel als plek om te onderzoeken wat jou beweegt en wat daarvan herkenbaar is in je eigen werk en leven.
Een paar dagen na een nieuw blog verschijnt er ook een persoonlijkere, kortere versie in mijn LinkedIn-nieuwsbrief. Zo ontstaat naast mijn korte posts een plek voor verdieping en een plek om daar met elkaar over in gesprek te blijven.
Het voelt eigenlijk heel passend dat juist deze terugblik het begin daarvan vormt. Ontwikkeling is voor mij nog lang niet klaar. Ze krijgt alleen weer een nieuwe vorm via mij en OHOM Ontplooi.
Om zelf eens bij stil te staan
- Welke rode draad zie jij wanneer je terugkijkt op je eigen werkende leven?
- Wat is in jouw werk veranderd, terwijl iets wezenlijks in jou hetzelfde bleef?
- Waar vraagt jouw ontwikkeling nu niet om méér, maar om meer ruimte voor wat er al is?
Wil je de volgende verhalen en inzichten blijven volgen, dan kun je je abonneren op mijn LinkedIn-nieuwsbrief. Daar verschijnt na ieder nieuw blog een kortere, persoonlijkere editie.
Leef wat klopt voor jou.
